“In de thuisverpleging leer je patiënten écht kennen zoals ze zijn”

Ibrahim Bouam (29) is referentieverpleegkundige palliatieve zorg en oncologie bij het Wit-Gele Kruis. “Ik werk elke dag met liefde en passie dankzij de persoonlijke relatie met mijn patiënten, het warme teamgevoel onder de collega’s en de rijke variatie in mijn job”, glimlacht hij.

Tweeënhalf jaar geleden begon Ibrahim zijn ronde bij het Wit-Gele Kruis als verpleegkundige. Een half jaar later kreeg hij de kans om referentieverpleegkundige palliatieve zorg en oncologie te worden. “Je krijgt bij het Wit-Gele Kruis volop kansen en deze uitdaging greep ik met beide handen”, blikt hij terug. “In mijn derde jaar verpleegkunde groeide de fascinatie over de laatste periode van iemands leven. Op ‘acute geriatrie’ maakte ik heel wat overlijdens mee. Mensen een comfortabel en waardig levenseinde bezorgen, is een prachtig proces.”

Pijnbeleid en zorgplanning

Het comfort van de palliatieve patiënt, daar is Ibrahim als referentieverpleegkundige concreet mee bezig. “We starten, in nauw overleg met de arts onder meer een pijnbeleid op. Samen met andere zorgpartners, mantelzorgers en uiteraard de patiënt zelf, stel ik de zorgplanning op. We zoeken de balans van zorgen waarbij de patiënt zich goed voelt en wat nodig is. Palliatieve zorg staat niet gelijk aan het einde van iemands leven. Dat is terminale zorg. Palliatieve zorg start op het moment dat een patiënt een levensbedreigende aandoening heeft, waarbij die persoon stelselmatig achteruitgaat.”

Bijleren en kennis delen

Ibrahim krijgt de kans om extra opleidingen en congressen te volgen. “Zo kan ik mijn kennis en passie delen met mijn collega’s van het Wit-Gele Kruis, over alle afdelingen heen. We leren hen de palliatieve wereld kennen, van zorgtechniek tot omgaan met verlies. Kennis die zij dan in de praktijk toepassen. Ik werk nauw samen met alle collega’s binnen mijn afdeling en dat is heel fijn. We overleggen structureel met alle referentieverpleegkundigen palliatieve zorg en oncologie.”

Bekijk ook onze lijst van studentenjobs!

Familieband

“Naast mijn bezoeken aan mensen die palliatieve zorg vragen, heb ik ook nog mijn ronde bij patiënten die deze zorg niet nodig hebben. De grote variatie is erg prettig”, gaat de twintiger verder. “Het belangrijkste voor mij is de relatie met mijn patiënten. Je komt in de privésfeer en leert de mensen écht kennen. In de palliatieve zorg draait het ook om de mantelzorger en de familie van de patiënt. We betrekken iedereen in het verhaal en creëren zo één warme familieband. Een warm persoon zijn die het gesprek aangaat, is een troef.”

Thuisverpleegkundigen delen vaak in de emoties van patiënten en families. Het Wit-Gele Kruis speelt hierbij kort op de bal. “Tijdens je opleiding leer je omgaan met rouw en verlies. Bij de patiënten thuis beleef ik hun emotie mee. Eens buiten probeer ik dat verhaal zo goed mogelijk af te sluiten, maar je neemt altijd wel iets mee naar huis. Praten is dan cruciaal. Bij het Wit-Gele Kruis heb je begrijpende collega’s, je verantwoordelijken binnen je afdeling of domein met wie je een goed gesprek kunt voeren. Je mag dan wel zelfstandig zijn in je werk, er is altijd die hele nauwe band met een grote groep collega’s”, besluit Ibrahim.

Die band met patiënten en collega’s zelf ervaren? Een stageperiode tijdens je opleiding of de eerste werkervaring na het afstuderen, het zijn perfecte momenten om zelf te oordelen of Ibrahim gelijk heeft. Grijp die kans. Laat van je horen.