Is werken in zorg en welzijn iets voor jou?

Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou zijn om de wereld van zorg en welzijn in te duiken? Zegt het je wat: werken met kinderen, ouderen, gezinnen, mensen met bijzondere noden? Brecht, Siska, Amy en Simran zoeken met dezelfde idealen elk hun eigen weg naar een diploma. Deze studenten vertellen ons waarom zorgen voor hen een logische keuze is.

Kinderbegeleider

Brecht (19 jaar)

Ik kom uit een grote familie en ben altijd omringd geweest door een hele bende neefjes en nichtjes. Op familiefeesten nam ik de kleintjes onder mijn hoede, ik speelde met hen en ging geregeld bij hen babysitten. Voor mij is kinderbegeleider worden altijd een toekomstdroom geweest. Tijdens mijn middelbare opleiding was ik vrijwilliger bij het Jeugd Rode Kruis. Ik weet hoe je EHBO toepast bij kleintjes, wat ik kan doen om hen op hun gemak te stellen en hoe ik een vertrouwensband met ouders kan opbouwen. Nu, tijdens mijn opleiding Kinderbegeleider voel ik me eigenlijk meer dan klaar om het werkleven in te duiken. Ergens voelt het ook goed om te weten dat er zoveel personeel te kort is in de crèches, en dat ik mee een deel van de oplossing ben.

Siska (21 jaar)

Een grote interesse in onze samenleving, dat heeft er bij mij altijd ingezeten. In het middelbaar volgde ik Humane Wetenschappen, daarna ben ik gestart met het driejarig traject Pedagogie van het jonge kind. Je leert niet enkel over de ontwikkeling van kinderen, maar ook gezinssociologie- en pedagogiek en organisatiemanagement komen aan bod. We worden opgeleid om pedagogische ondersteuning te bieden, en daarvoor kan je op veel verschillende plaatsen terecht. Zelf zou ik graag werken met maatschappelijk kwetsbare gezinnen. Mijn stage bij een CAW (Centrum Algemeen Welzijnswerk) was een fameuze eye-opener op dat vlak! Het verhaal van een Oekraïense mama met drie kinderen is daar echt onder m’n vel gekropen. Het klinkt als een cliché, maar zo hard waar: je geeft veel, maar krijgt ook ongelooflijk veel terug.

Zorgkundige

Amy (18jaar)

Studeren is nooit m’n sterkste kant geweest. Op school liep het de laatste jaren niet zo vlot. Ik ben iemand die graag mijn handen uit de mouwen steekt. Sinds de coronacrisis hoor je in de media vaak over zorginstellingen waar ze met de handen in het haar zitten omdat ze personeel te kort komen. Nu volg ik via duaal leren de opleiding Zorgkundige. Ik haal zoveel energie uit contact met mensen en leer veel bij, over ziektebeelden bijvoorbeeld. Of technieken om patiënten vlot uit bed te tillen. Mijn lesgevers en stagebegeleiders geloven echt in mij. Dat doet ontzettend veel deugd. Dat zelfvertrouwen wil ik inzetten om er te zijn voor anderen. Waar ik graag terecht zou komen? In een woonzorgcentrum, sowieso!

Verpleegkundige

Simran (21 jaar)

Op het einde van het jaar studeer ik af als verpleegkundige. Ik heb bewust voor een professionele bachelor Verpleegkunde aan de hogeschool gekozen omdat ik me verder wil specialiseren. Mijn vader is vroedvrouw, zoals ze dat zeggen. Al heeft hij wel bewezen dat het beroep evengoed is weggelegd voor mannen. Ik hing altijd al aan zijn lippen wanneer hij verhalen vertelde over het ziekenhuis waar hij werkt. Zo dicht bij mensen mogen staan tijdens de meest ingrijpende momenten van hun leven, ik zou het een privilege vinden. Ook de wetenschappelijke en technologische kant van het beroep interesseert me. Nieuwe onderzoeksmethoden, geneesmiddelen of behandelingen? Ik lees er veel over en werk er graag aan mee. Tenslotte doe je het om mensen vooruit te helpen.

Ook studeren voor een job vol bijzondere momenten?

Ontdek welke job in zorg en welzijn bij jou past.

Doe de test op Care-er.be!